*AdrenaliN*'s profile*AdrenaliN*PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
September 02 วันนี้..ฝนตกการเดินทางของเข็มนาฬิกาหลายคนไม่เคยรู้ตัวเลยว่า ได้กลายเป็นหนุ่มเป็นสาว หรือเติบโตเป็นผู้ใหญ่ตั้งแต่เมื่อไหร่
ซึ่งก็อาจเป็นเพราะพวกเราไม่เคยมีโอกาสได้หยุดมองรอยต่อของวัยเหล่านั้น
ถ้าไม่เรียนไม่เล่นจนเพลินไปเสียก่อน เหตุผลของการพลาดโอกาสเช่นนั้น
ก็คงหนีไม่พ้นความยุ่งเหยิงในชีวิต
ในวาระที่ต้องขวนขวายหาสถานที่ศึกษาต่อหรือไม่ก็มัวแต่กระเสือกกระสนหางานทำหลังเรียนจบ
รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นหนุ่มสาวมหาลัย หรือไม่ก็เป็นผู้ใหญ่ในคราบมนุษย์เงินเดือนไปเสียแล้ว
เพื่อนๆ เคลื่อนตัวจากสถานที่หนึ่งไปสถานที่หนึ่งเท่านั้น
หากยังพาพวกเขาก้าวข้ามจากเวลาหนึ่งไปสู่อีกเวลา ดุจเดียวกับการเดินของเข็มนาฬิกาอีกด้วย
"การที่เราได้เห็นทุกวินาทีกลายเป็นอดีต ทำให้เรารู้ว่าทุกอย่างจะไม่หวนมาอีกแล้ว"
หลังจากที่พวกเราได้เดินทางข้ามวันและคืนผ่านจุดแล้วจุดเล่ามาแล้ว
"นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่คุณจะได้นั่งที่นี่ อ่านข้อความจาก มุมนี้"
เพราะพรุ่งนี้ หรือวินาทีต่อไป จะไม่มีทางเหมือนเดิมอีกแล้ว สำหรับเรา
ไม่ใช่แค่หน้าของเพื่อนร่วมชั้นเรียน และ ร่วมกินร่วมเที่ยวเท่านั้นที่จะเปลี่ยนไป
เพราะแม้แต่ "หน้าตา" ของพวกเขาเองก็จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วด้วย
จากที่เคยเป็นผ้าที่มีสีขาวเป็นส่วนประกอบใหญ่
พวกเราก็จะกลายเป็นผ้าที่มีสีอื่นมาแต่งแต้ม
วัยของพวกเราอาจคือวัยแห่งความไม่ชัดเจน หลายคนไม่รู้ว่าอะไรควรเป็นเรื่องใหญ่ของชีวิต
พวกเราบางคนจึงเลือกจะจัดเรื่องลดความอ้วน และ การพยายามดึงดูดความสนใจไว้เป็นอันดับหนึ่ง
อีกทั้งช่วงอายุของเรายังเป็นวัยแห่งจินตนาการ
เห็นอะไรเล็กๆ น้อยก็สามารถนำมาสานต่อเป็นเรื่องแต่งอันบรรเจิดได้
เมื่อเดินทางมาถึงจุดหมาย เราก็สามารถจัดการกับความสับสนของตัวเองได้
ในขณะที่บางคนก็ยังหมกมุ่นอยู่กับเรื่องเดิมๆราวกับเด็กไม่รู้จักโต
ถึงอย่างนั้น ก็ยังพูดได้ว่าทุกคนที่ร่วมเดินทางได้ก้าวมาสู่อีกหนึ่งหลักชัยของชีวิตแล้ว
แต่ต่อให้เดินมาแล้วหลายพันหลายหมื่นก้าว
พวกเราก็ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ในการเดินทางครั้งต่อไปอยู่ดี เพราะชีวิตของพวกเขายังไม่สิ้นสุด
และยังมีอีกหลายหลักชัยเหลือเกินที่รอให้พวกเราเดินไปถึง
ได้ไปอ่านบทความนี้มาจากเวบอ่านแล้วมันรู้สึกว่าใช่เลยอ่ะ
เวลามันผ่านไปเร็วมากจากที่เคยเป็นเฟรชชี่เผลอแปบเดียวเวลามันผ่านไป5ปีละ
เหลือเวลาอีกแค่ 1ปีกว่าๆกับชิวิตนักศึกษา
คิดแล้วใจหาย......
ยิ่งเห็นเพื่อนๆคนอื่นจบแล้วทำงาน มีเงินเดือนใช้เอง
ก็แอบอิจฉานะ.....แต่ใจจริงๆแล้วรู้สึกว่าตัวเองยังไม่พร้อมที่จะไปต่อสู่กับโลกภายนอกเลย
ด้วยความที่เรายังเป็นนักศึกษามันยังทำให้เราเหมือนยังเป็นเด็กยังโตซักที
อีก2ปีข้างหน้าเพื่อนๆVM17ที่เธอหน้ากันทุกวันจะไปทางไหนกันบ้างนะ
และที่สำคัญตัวเราเองล่ะจะเป็นยังไง
????....................................
ตอนนี้ก็น่าจะคิดได้แล้วว่าอะไรมันคือเรื่องใหญ่ อะไรคือสาระของชีวิต
ก็ต้องสู้มันต่อไปอ่ะนะ.....ยายกอล์ฟ
(เฮ้อ!!..ช่วงนี้งานเยอะจัง) August 12 จี๊ด!!....ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไร อารมณ์ขึ้นๆลงๆ รู้สึก"จี๊ด"กับเรื่องอะไรที่ไม่เป็นเรื่อง ก้ขอโทษคนรอบๆข้างด้วยละกัน ที่อาจจะแสดงอะไรที่คนอื่นๆไม่เข้าใจ และคิดว่ามันเป็นอารายของมัน เหอะ..เหอะ...เหอะ กลับมาอยู่บ้าน2 วันสงบจิต สงบใจขึ้นเยอะ พร้อมที่จะกลับไปฝ่าฟันและต่อสู้ชีวิตกันต่อ. "ฉันจะจำสิ่งที่เธอทำ1,000ครั้งที่เธอทำดี....ฉันจะลืมสิ่งที่เธอเป็น10ครั้งที่มันร้ายๆ" รักแม่...ทุกวัน
June 18 งาน....เซ็งทำไมงานมันเยอะอย่างงี้นะ
จะทำอันไหนก่อนดี
เฮ้อ..สับสนๆ วุ่นวายๆ
ไม่เป็นไร ราตรีนี้อีกยาวไกล
สู้ๆ สู้ตาย
**ไม่มีไรหรอกแค่อยากระบาย
(เหมือนจะว่างเนอะมานั่งอัพบล็อกเนี่ย) May 25 เปิดเทอมพรุ่งนี้ก็ต้องกลับมหาลัยแล้ว......
ไม่อยากกลับเลยยยยยย
ขี้เกียจจัง!!!!
ต้องกลับไปดิ้นรนต่อสู้ชีวิตอีกแล้วหรอเนี่ย
เฮ้อ....................
เบื่อ..น่าจะได้พักผ่อนปิดเทอมซักครึ่งปีเนอะ...
เหอะ เหอะ
............ January 20 ....บทพิสูจน์ความแกร่ง...แห่งเพชรแท้
ความแน่วแน่ที่จะไปให้ถึงฝัน
จะย่อท้อ หวั่นไหวทำไมกัน
หวังและวันแห่งเส้นชัยไม่ไกลเกิน
ลมหายใจมีไว้ให้ความหวัง
สร้างพลังดวงจิตอย่าคิดถอย
อย่าอยู่อย่างชีวิตที่เลื่อยลอย
โหยละห้อยเสียกาล และเวลา
อุปสรรคเข้าเผชิญจงเดินสู้
ยอมรับรู้ด้วยใจที่อาจหาญ
ตรึกและตรองแก้ไขอย่านิ่งนาน
รีบประสานเข้มแข็งด้วยแรงใจ
..................... October 29 คิดถึงเธอ..ทุกที..ที่อยู่คนเดียวตะวันลับฟ้าเมื่อตอนเย็นๆจะเป็นเวลาที่ใจหาย
ปลายท้องฟ้า กับแดดรำไร ช่างเหมือนใจจะขาด
ยังกังวล ห่วงใครบางคน ที่ไม่อาจพบและเจอ
คิดถึงเธอทุกทีที่อยู่คนเดียว
*ไม่เคยได้รู้ว่าเธอเป็นไง
ข่าวคราวเงียบหายเมื่อจากกัน
เธอมีใครมาแทนที่ฉัน แล้วเขาดีหรือเปล่า
มีฉันไหมเวลาที่ฝัน หรือว่าลืมทุกเรื่องราว
คิดถึงฉันหรือเปล่า เมื่ออยู่คนเดียว
**ตั้งแต่ครั้งนั้นที่เธอไม่อยู่ ชีวิตดูเปลี่ยนไป
ยังอ้างว้าง ยังเสียใจ เหลือเพียงแต่ความเงียบเหงา
ยังคิดถึง วันที่ผ่าน วันที่มีแต่เรา
คิดถึงฉันหรือเปล่าที่อยู่คนเดียว
*
** |
|
|
