*AdrenaliN*'s profile*AdrenaliN*PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
*AdrenaliN*กี่หมื่นพันล้านความทรงจำที่มี...ไม่เคยไม่คิดถึงเธอ
September 02 วันนี้..ฝนตกการเดินทางของเข็มนาฬิกาหลายคนไม่เคยรู้ตัวเลยว่า ได้กลายเป็นหนุ่มเป็นสาว หรือเติบโตเป็นผู้ใหญ่ตั้งแต่เมื่อไหร่
ซึ่งก็อาจเป็นเพราะพวกเราไม่เคยมีโอกาสได้หยุดมองรอยต่อของวัยเหล่านั้น
ถ้าไม่เรียนไม่เล่นจนเพลินไปเสียก่อน เหตุผลของการพลาดโอกาสเช่นนั้น
ก็คงหนีไม่พ้นความยุ่งเหยิงในชีวิต
ในวาระที่ต้องขวนขวายหาสถานที่ศึกษาต่อหรือไม่ก็มัวแต่กระเสือกกระสนหางานทำหลังเรียนจบ
รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นหนุ่มสาวมหาลัย หรือไม่ก็เป็นผู้ใหญ่ในคราบมนุษย์เงินเดือนไปเสียแล้ว
เพื่อนๆ เคลื่อนตัวจากสถานที่หนึ่งไปสถานที่หนึ่งเท่านั้น
หากยังพาพวกเขาก้าวข้ามจากเวลาหนึ่งไปสู่อีกเวลา ดุจเดียวกับการเดินของเข็มนาฬิกาอีกด้วย
"การที่เราได้เห็นทุกวินาทีกลายเป็นอดีต ทำให้เรารู้ว่าทุกอย่างจะไม่หวนมาอีกแล้ว"
หลังจากที่พวกเราได้เดินทางข้ามวันและคืนผ่านจุดแล้วจุดเล่ามาแล้ว
"นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่คุณจะได้นั่งที่นี่ อ่านข้อความจาก มุมนี้"
เพราะพรุ่งนี้ หรือวินาทีต่อไป จะไม่มีทางเหมือนเดิมอีกแล้ว สำหรับเรา
ไม่ใช่แค่หน้าของเพื่อนร่วมชั้นเรียน และ ร่วมกินร่วมเที่ยวเท่านั้นที่จะเปลี่ยนไป
เพราะแม้แต่ "หน้าตา" ของพวกเขาเองก็จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วด้วย
จากที่เคยเป็นผ้าที่มีสีขาวเป็นส่วนประกอบใหญ่
พวกเราก็จะกลายเป็นผ้าที่มีสีอื่นมาแต่งแต้ม
วัยของพวกเราอาจคือวัยแห่งความไม่ชัดเจน หลายคนไม่รู้ว่าอะไรควรเป็นเรื่องใหญ่ของชีวิต
พวกเราบางคนจึงเลือกจะจัดเรื่องลดความอ้วน และ การพยายามดึงดูดความสนใจไว้เป็นอันดับหนึ่ง
อีกทั้งช่วงอายุของเรายังเป็นวัยแห่งจินตนาการ
เห็นอะไรเล็กๆ น้อยก็สามารถนำมาสานต่อเป็นเรื่องแต่งอันบรรเจิดได้
เมื่อเดินทางมาถึงจุดหมาย เราก็สามารถจัดการกับความสับสนของตัวเองได้
ในขณะที่บางคนก็ยังหมกมุ่นอยู่กับเรื่องเดิมๆราวกับเด็กไม่รู้จักโต
ถึงอย่างนั้น ก็ยังพูดได้ว่าทุกคนที่ร่วมเดินทางได้ก้าวมาสู่อีกหนึ่งหลักชัยของชีวิตแล้ว
แต่ต่อให้เดินมาแล้วหลายพันหลายหมื่นก้าว
พวกเราก็ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ในการเดินทางครั้งต่อไปอยู่ดี เพราะชีวิตของพวกเขายังไม่สิ้นสุด
และยังมีอีกหลายหลักชัยเหลือเกินที่รอให้พวกเราเดินไปถึง
ได้ไปอ่านบทความนี้มาจากเวบอ่านแล้วมันรู้สึกว่าใช่เลยอ่ะ
เวลามันผ่านไปเร็วมากจากที่เคยเป็นเฟรชชี่เผลอแปบเดียวเวลามันผ่านไป5ปีละ
เหลือเวลาอีกแค่ 1ปีกว่าๆกับชิวิตนักศึกษา
คิดแล้วใจหาย......
ยิ่งเห็นเพื่อนๆคนอื่นจบแล้วทำงาน มีเงินเดือนใช้เอง
ก็แอบอิจฉานะ.....แต่ใจจริงๆแล้วรู้สึกว่าตัวเองยังไม่พร้อมที่จะไปต่อสู่กับโลกภายนอกเลย
ด้วยความที่เรายังเป็นนักศึกษามันยังทำให้เราเหมือนยังเป็นเด็กยังโตซักที
อีก2ปีข้างหน้าเพื่อนๆVM17ที่เธอหน้ากันทุกวันจะไปทางไหนกันบ้างนะ
และที่สำคัญตัวเราเองล่ะจะเป็นยังไง
????....................................
ตอนนี้ก็น่าจะคิดได้แล้วว่าอะไรมันคือเรื่องใหญ่ อะไรคือสาระของชีวิต
ก็ต้องสู้มันต่อไปอ่ะนะ.....ยายกอล์ฟ
(เฮ้อ!!..ช่วงนี้งานเยอะจัง) August 12 จี๊ด!!....ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไร อารมณ์ขึ้นๆลงๆ รู้สึก"จี๊ด"กับเรื่องอะไรที่ไม่เป็นเรื่อง ก้ขอโทษคนรอบๆข้างด้วยละกัน ที่อาจจะแสดงอะไรที่คนอื่นๆไม่เข้าใจ และคิดว่ามันเป็นอารายของมัน เหอะ..เหอะ...เหอะ กลับมาอยู่บ้าน2 วันสงบจิต สงบใจขึ้นเยอะ พร้อมที่จะกลับไปฝ่าฟันและต่อสู้ชีวิตกันต่อ. "ฉันจะจำสิ่งที่เธอทำ1,000ครั้งที่เธอทำดี....ฉันจะลืมสิ่งที่เธอเป็น10ครั้งที่มันร้ายๆ" รักแม่...ทุกวัน
June 18 งาน....เซ็งทำไมงานมันเยอะอย่างงี้นะ
จะทำอันไหนก่อนดี
เฮ้อ..สับสนๆ วุ่นวายๆ
ไม่เป็นไร ราตรีนี้อีกยาวไกล
สู้ๆ สู้ตาย
**ไม่มีไรหรอกแค่อยากระบาย
(เหมือนจะว่างเนอะมานั่งอัพบล็อกเนี่ย) May 25 เปิดเทอมพรุ่งนี้ก็ต้องกลับมหาลัยแล้ว......
ไม่อยากกลับเลยยยยยย
ขี้เกียจจัง!!!!
ต้องกลับไปดิ้นรนต่อสู้ชีวิตอีกแล้วหรอเนี่ย
เฮ้อ....................
เบื่อ..น่าจะได้พักผ่อนปิดเทอมซักครึ่งปีเนอะ...
เหอะ เหอะ
............ January 20 ....บทพิสูจน์ความแกร่ง...แห่งเพชรแท้
ความแน่วแน่ที่จะไปให้ถึงฝัน
จะย่อท้อ หวั่นไหวทำไมกัน
หวังและวันแห่งเส้นชัยไม่ไกลเกิน
ลมหายใจมีไว้ให้ความหวัง
สร้างพลังดวงจิตอย่าคิดถอย
อย่าอยู่อย่างชีวิตที่เลื่อยลอย
โหยละห้อยเสียกาล และเวลา
อุปสรรคเข้าเผชิญจงเดินสู้
ยอมรับรู้ด้วยใจที่อาจหาญ
ตรึกและตรองแก้ไขอย่านิ่งนาน
รีบประสานเข้มแข็งด้วยแรงใจ
..................... |
|||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
